Teodor Heryng, jeden z pionierów polskiej laryngologii, szkolił się m.in. u Leopolda von Schroettera, Karla Stoercka, Johanna Schnitzlera, Josepha Grubera, Adama Politzera, Charlesa Fauvela i innych; anatomię patologiczną zgłębiał m.in. u Rudolpha Virchowa. Zakaźny charakter gruźlicy odkrył na 10 lat przed Robertem Kochem. W latach 1881 -1897 był ordynatorem pierwszego w Warszawie oddziału laryngologicznego w Szpitalu Św. Rocha, prowadził własne lecznice laryngologiczne, a w okresach zimowych praktykował w słynnych uzdrowiskach, m.in. w San Remo.

Był zręcznym operatorem, twórcą oryginalnej metody leczenia gruźlicy krtani przez łyżeczkowanie (curettement), wprowadził na ziemiach polskich diafanoskopię zatok szczękowych. Niepospolite zdolności techniczne umożliwiały mu konstrukcję wielu rynolaryngologicznych narzędzi i aparatów, z których termoregulator i termoakumulator weszły do historii światowego wziewalnictwa.

prof. dr med. Teodor Heryng

Szerokie stosunki naukowe łączyły go z wieloma światowej sławy uczonymi, m.in. z Friedrichem E. F. Voltolinim i Morerem Mackenzie. W ostatnim okresie życia następcy tronu pruskiego, podczas jego pobytu w San Remo, Mackenziem. in. wespół z Heryngiem badał istotę choroby (raka krtani) przyszłego Fryderyka III.

W 1889 r. założył Sekcję Otolaryngologiczną Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, pierwsze stowarzyszenie laryngologów na ziemiach polskich, był prezesem honorowym powstałego w 1912 r. Warszawskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego.

W 1892 r. Zaproponowano mu objęcie katedry laryngologii na Uniwersytecie w Innsbrucku; propozycji tej jednak nie przyjął.

Był autorem wielu książek, m.in. "O chirurgicznem leczeniu suchot krtani i ich wyleczalności" (Warszawa 1887) oraz "Metody badania i miejscowego leczenia chorób krtani" (Warszawa 1905), niezwykle życzliwie przyjętych przez zagraniczną krytykę. Napisał ponad sto prac naukowych, także w językach obcych, szczególnie po niemiecku, francusku i włosku.

Uznając jego zasługi, liczne towarzystwa naukowe na obu półkulach zaproponowały mu swoje członkostwo, także honorowe, m.in. Towarzystwo Oto-Ryno-Laryngologiczne w Nowym Jorku, Towarzystwo Larynogologiczne w Petersburgu, Polskie Towarzystwo Otolaryngologiczne. Uniwersytet Warszawski w 1922 r. przyznał mu tytuł profesora honorowego laryngologii.

Stworzył w Warszawie szkołę laryngologiczną, z której wyszli m.in. Stanisław Leopold Lubliner, późniejszy ordynator oddziału otolaryngologicznego w Szpitalu na Czystem, Władysław Wróblewski, zdolny, przedwcześnie zmarły laryngolog Szpitala Dziecięcego przy ul. Okólnik, oraz Władysław Ołtarzewski, pionier polskiej foniatrii.

PIŚMIENNICTWO
- S. L. Lubliner: Teodor Heryng. Wspomnienie pośmiertne. Pol. Przegl. Oto-Laryngol. 1925, t. 2, z. 3-4, s. 49.
- A. Kierzek: Teodor Heryng (1847-1925) - pionier polskiej laryngologii w oczach współczesnego świata lekarskiego. Arch. Hist. Filoz. Med. 1988, t. LI, z. 1, s. 25-42.
- A. Kierzek: Rozwój warszawskiej myśli otolaryngologicznej w XIX wieku. Wrocław 1997, s. 87-90.
- A. Kierzek: Otolaryngolodzy warszawscy w XIX wieku. Wrocław 1998, s. 146-187.