Twórczyni polskiej foniatrii - prof. Aleksandra Mitrinowicz-Modrzejewska ( primo voto Stępowska) ukończyła studia medyczne w Krakowie w 1922 r. Tam też rozpoczęła pracę w Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego kierowanej przez profesora Jana Piltza.

W roku 1924 odbyła szkolenie z zakresu foniatrii u prof. E. Froeschelsa w Wiedniu, gdzie od 1911 r. funkcjonowało Ambulatorium dla Zaburzeń Mowy i Głosu. Był już wtedy dostępny wydany przez Froeschelsa podręcznik pt. Lehrbuch der Sprache und Stimmheilkunde. Młoda lekarka miała też możliwość uczestnictwa w pierwszym Kongresie Logopedów i Foniatrów(IALP), który odbył się właśnie w 1924 r.w Wiedniu.

prof. dr hab. med. Aleksandra Mitrinowicz-Modrzejewska

W roku 1925 przy Klinice Neurologiczno-Psychiatrycznej UJ powstała Poradnia dla Zaburzeń Mowy, pierwsza tego typu placówka w naszym kraju. Dwa lata później prowadząca ją dr med. Aleksandra Stępowska publikuje w "Polskiej Gazecie Lekarskiej" pierwszą swoją pracę "O dyslalii sensorycznej", opartą na znaczącym materiale 148 przypadków (Kraków 1927, nr 41, s. 1-9). W tymże czasopiśmie, w 1929 r. ukazuje się jej następna praca "Rhinolalia aperta". Do czasu wyjazdu autorki na dalsze szkolenie we Francji ukazują się jeszcze prace: W sprawie leczenia zaburzeń mowy oraz Słuch a zaburzenia mowy i O etiologii dyslalii sensorycznej (wszystkie opublikowane w 1930 r.).

W latach 1931 i 1932 dr Stępowska publikuje dalsze prace, zarówno w polskim, jak i francuskim piśmiennictwie. W roku 1932 wychodzi po raz drugi za mąż, za jednego z najbardziej utalentowanych rzeźbiarzy jugosłowiańskich, kształcącego się w tym czasie w Paryżu. We Francji i Austrii, już pod nazwiskiem Stępowska-Mitrinowicz, ogłasza prace dotyczące zaburzeń przemiany wapniowej u dzieci z zaburzeniami mowy.

W roku 1934 powraca do kraju, zamieszkuje w Warszawie i rozpoczyna pracę w Klinice Chorób Gardła, Nosa i Uszu Uniwersytetu im. J. Piłsudskiego, kierowanej przez prof. Feliksa Erbricha. W tym samym roku organizuje tam Poradnię dla Zaburzeń Mowy i Wad Słuchu. Sprawozdanie z jej otwarcia, a także wygłoszony referat Metody klinicznego badania zaburzeń mowy ukazały się w czasopiśmie "Medycyna" (1935, nr 1, s. 8-14). Poradnia przyjmuje chorych oraz prowadzi posiedzenia szkoleniowe dla laryngologów i lekarzy szkolnych. Rok później w polskim piśmiennictwie lekarskim ukazują się publikacje dr Mitrinowicz dotyczące metod badania fonastenii, zaburzeń mowy w parkinsonizmie oraz metod klinicznego badania mowy. Ona sama rozpoczyna badania radiologiczne toru oddechowego w zaburzeniach głosu, mowy i słuchu.

W tym czasie w Poradni dla Zaburzeń Mowy i Wad Słuchu rozpoczyna pracę, w ramach wolontariatu, doktor Irena Cichocka, późniejsza prof. dr hab. med. Irena Cichocka-Szumilin z Kliniki Otolaryngologii AM w Warszawie.

W roku 1936 ukazują się prace Aleksandry Mitrinowicz: Badania nad zaburzeniami mowy u głuchoniemych ze szczególnym uwzględnieniem toru oddechowego, Funkcjonalne metody badania krtani - film dźwiękowy jako metoda badania głosu oraz Zaburzenia funkcji oddechowej w fonastenii, ogłoszone drukiem w "Revue de la Phoniatrie Francaise". W następnym roku ukazują się prace dotyczące badań nad chronaksją mięśni oddechowych i artykulacyjnych w rozszczepach podniebienia oraz 63-stronicowa monografia Jąkanie (wyd. Polskie Towarzystwo Higieniczne). Ostatnie dwa lata przed wybuchem II wojny światowej przynoszą siedem prac dotyczących fonastenii oraz badań nad torem oddechowym w patologii foniatrycznej.

Po wybuchu II wojny światowej Aleksandra Mitrinowicz wyjeżdża z mężem i córką do Jugosławii, wówczas jeszcze nie objętej działaniami wojennymi. W roku 1940 w tamtejszym "Przeglądzie Medycznym" publikuje dwie prace z dziedziny zaburzeń głosu i mowy. Dalszą Jej aktywność naukową przerywa okupacja niemiecka na Bałkanach.