Profesor Alexandros Coyas urodził się 18 marca 1925 r. w Aleksandrii. W latach 1946–1952 studiował medycynę na Uniwersytecie Ateńskim. Rozpoczął specjalizację z laryngologii w Atenach, następnie kontynuował ją w Paryżu i Salisbury, by powrócić do Aten w 1955 r. Do 1974 r. pracował w uniwersyteckiej Klinice Otorynolaryngologicznej, po czym, do przejścia na emeryturę w 1992 r., piastował stanowisko dyrektora Kliniki Otorynolaryngologicznej w Szpitalu Głównym w Atenach.
Profesor A. Coyas był dobrze znany w międzynarodowym środowisku rynologicznym. Przez wiele lat reprezentował Grecję w zarządzie Europejskiego Towarzystwa Rynologicznego (ERS), a następnie był jego prezesem w latach 1986–1988. Przewodniczył XI Kongresowi Europejskiego Towarzystwa Rynologicznego, który odbył się w czerwcu 1986 r. w Atenach. Alexandros Coyas był także członkiem Collegium ORLAS (od 1964 r.) oraz prezesem Greckiego Towarzystwa Otorynolaryngologicznego (od 1969 r.). Przeprowadził liczne badania nad alergicznym nieżytem nosa, opublikował wiele prac w greckich i międzynarodowych pismach medycznych, wygłosił wiele wykładów na całym świecie.
Profesor Coyas słynął z kultury osobistej, uprzejmości i taktu. Ponieważ w każdej sytuacji zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen, taki przydomek nadali mu przyjaciele. Chętnie nawiązywał współpracę z innymi lekarzami i wykształcił całe pokolenie laryngologów.
Jego śmierć 26 lutego 2009 r. pozostawiła Jego rodzinę, przyjaciół i współpracowników w głębokim smutku.
Wdzięczność jest najbardziej ulotnym uczuciem, a powód wdzięczności niejednokrotnie pozostaje niezauważany. Granica pomiędzy poczuciem wdzięczności, a byciem dłużnikiem do końca życia jest bardzo płynna. Często osiągając sukces, nawet nie spostrzegamy, że był on możliwy dzięki czyjejś pomocy bądź dzięki zwykłej ludzkiej życzliwości. Nie lubię tych, którzy osiągnęli coś lub nawet bardzo dużo, ale mówią o tym w formie „ja”, nie wspominając nic o tych wszystkich, którzy w swoim czasie dali im szansę, uchylili drzwi do ich kariery. Osób takich jest niestety duża grupa.
Ja jestem bardzo wdzięczny Panu Profesorowi A. Coyasowi za okazaną mi przed laty życzliwość i danie szansy. W 1986 r. zwróciłem się do prof. Coyasa, prezydenta XI Kongresu Europejskiego Towarzystwa Rynologicznego w Atenach, z prośbą o umożliwienie uczestnictwa w tej konferencji bez konieczności wnoszenia opłaty zjazdowej. Nie było mnie bowiem stać na pokrycie astronomicznych na ów czas kosztów. Profesor wyraził zgodę i umożliwił mi pobyt w Atenach na koszt organizatorów. Byłem pierwszym Polakiem i pierwszym przedstawicielem zza „żelaznej kurtyny”, uczestniczącym w kongresie towarzystwa naukowego, które liczyło wówczas ponad dwadzieścia lat. Swoim szlachetnym gestem prof. A. Coyas otworzył mi wrota do krainy rynologii. Tam zobaczyłem, czym jest rynologia, tam poznałem tych, którzy kreowali ówczesną rynologię, tam też miałem okazję wysłuchać pierwszej w świecie prezentacji prof. H. Stammbergera na temat chirurgii endoskopowej zatok przynosowych i dowiedzieć się wiele, wiele innych nowych rzeczy. Tam też zobaczyłem jak ludzie są wobec siebie życzliwi, jak okazują sobie nawzajem szacunek i co znaczy wymiana poglądów. Tam zawarłem przyjaźnie, które trwają do dzisiaj, są bezinteresowne i szczere. Tam poznałem tych, którzy umożliwili mi dalsze kształcenie się w rynologii, a później również moim wychowankom. Wielu z nich przyjeżdżało do Polski i nauczało nas rynologii.
Prof. Alexandros Coyas nigdy nie był w Polsce, nie miał tu znajomych ani przyjaciół, ale potrafił zdobyć się wobec mnie na hojny gest i dać mi szansę. Myślę, że jej nie zmarnowałem.
Dziękuję Ci PROFESORZE.