Doktor Zdzisław Franciszek Pędziwiatr urodził się 2 października 1928 r. w Rudce koło Zwierzyńca nad Wieprzem. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1947 r. w liceum matematyczno-fizycznym w Zamościu. W latach 1947–1952 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu. Już w 1949 r. podjął pracę w ówczesnym Zakładzie Anatomii Opisowej i Topograficznej poznańskiej uczelni. Po studiach rozpoczął specjalizację w zakresie otolaryngologii w Klinice Otolaryngologii AM w Poznaniu kierowanej przez prof. dr. A. Zakrzewskiego.

W latach 1954–1956 prowadził oddział laryngologiczny szpitala w Gorzowie Wlkp. Po powrocie do Poznania nadal pracował w Zakładzie Anatomii. W latach 1959–1962 pracował na oddziale chirurgii plastycznej szpitala w Polanicy-Zdroju. Następnie od 16 maja 1962 r. do 1 września 1993 r. przez przeszło 30 lat był ordynatorem Oddziału Laryngologicznego w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Pile. W 1963 r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy „Zagadnienia elementów kostnych błędnika usznego u człowieka” napisanej pod kierunkiem prof. dr. Józefa Kołaczkowskiego, kierownika Zakładu Anatomii Opisowej i Topograficznej AM. Miał ścisłe kontakty naukowe i zawodowe z poznańską Kliniką Otolaryngologiczną. Podziwialiśmy Jego entuzjazm w kontynuowaniu badań naukowych nad mechanizmem i uwarunkowaniami biomechanicznymi układów pneumatycznych czaszki. W roku akademickim 1955/1956 w drugim semestrze pierwszego roku zdawałem u dr. Z.F. Pędziwiatra kolokwium z anatomii ucha, z którą był obeznany niezwykle dokładnie według obszernego i bardzo szczegółowego opracowania w „Anatomii człowieka” prof. S. Różyckiego. Ponieważ przejawiałem zainteresowania morfologiczne i byłem cierpliwym, wnikliwym słuchaczem uwag anatomicznych dr. Pędziwiatra, dość szybko się zaprzyjaźniliśmy. Jako jeden z pierwszych miałem informacje o Jego kolejnych spostrzeżeniach i ich interpretacjach. W 1971 r. prof. A. Zakrzewski przygotowując podręcznik „Otolaryngologia kliniczna”, zaproponował dr. Pędziwiatrowi napisanie rozdziału poświęconego anatomii ucha, nosa i zatok przynosowych. Ujął on te tematy według własnych założeń koncepcyjnych, eliminując między innymi podział narządu słuchu na ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne. Pewnego dnia zostałem wezwany w trybie pilnym do prof. Zakrzewskiego, który negatywnie ocenił opracowanie Zdzisława i polecił, abym napisał te rozdziały ponownie według obowiązujących poglądów. Na skutek moich bardzo gorących próśb profesor zgodził się na współautorstwo Zdzisława. Nie przyjął On tej informacji z satysfakcją, zaznaczając, że z niechęcią podpisuje się jako współautor pod moim (naszym) anachronicznym ujęciem tych anatomicznych zagadnień.
Za badania błędnika kostnego i kości skroniowej otrzymał nagrodę Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej w 1968 r., w 1989 r. nagrodę II stopnia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Wspomnieć należy o Nagrodzie Naukowej im. Profesora Jana Miodońskiego za „Morfologiczne przesłanki do teorii drgań kości skroniowej” (1968), przyznanej przez Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Otorynolaryngologicznego. W 2004 r. na mój wniosek został członkiem honorowym Towarzystwa.
W 1985 r. założył Interdyscyplinarny Klub Rhinologów skupiający 45 członków krajowych i 42 zagranicznych. Zorganizował 4 konferencje rynologiczne nie tylko ciekawe tematycznie, ale niezapomniane od strony towarzyskiej (ryc.1).
Był autorem 40 publikacji naukowych i jednej monografii poświęconej przegrodzie nosa na podstawie własnych badań licznych ssaków. W latach 80. skupił się na badaniach kostnego błędnika sitowego u ssaków i człowieka. Na ich podstawie w 1973 r. przedstawił Radzie Wydziału Lekarskiego AM w Poznaniu rozprawę habilitacyjną. Decyzji o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego nie zatwierdziła Centralna Komisja Kwalifikacyjna ds. Kadr Naukowych. Wielokrotne odwołania od tej decyzji, jak również skarga kierowana do premiera T. Mazowieckiego, pozostały bez odpowiedzi.
Znamienny jest list z 2 marca 1985 r., skierowany do prof. J. Sekuły, konsultanta krajowego w dziedzinie otolaryngologii, i prof. B. Semczuka, członka Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej: „Szanowni Panowie, W dniu 26 lutego br. prof. Szmeja zaproponował mi przeprowadzenie procesu ponownej habilitacji – jako promotor, z Panami jako recenzentami. Wdzięczny jestem obu Panom za ten gest, będąc świadom, że jest on wyrazem życzliwości i szczerych chęci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i upokorzenia. Nie mogę jednak przyjąć tej propozycji, ponieważ byłoby to równoznaczne z akceptacją kompromitującego procesu habilitacyjnego, jaki przeżyłem przed 15 laty. Kontynuując badania nad organizacją ucha i nosa, nie przyniosłem ujmy Stowarzyszeniu Anatomów i Otolaryngologów Polskich, do których mam zaszczyt należeć”.
Zdzisław zmarł 16 lutego 2007 r., pochowany został na cmentarzu komunalnym w Pile. Pożegnałem Go w imieniu władz Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego i poznańskiego środowiska laryngologów i foniatrów.
Doktor med. Zdzisław F. Pędziwiatr pozostanie w mojej pamięci jako wnikliwy i konsekwentny badacz układów pneumatycznych czaszki. Z wielkim zaangażowaniem opowiadał przy każdej okazji o kolejnych spostrzeżeniach i dzielił się ich oryginalnymi, opartymi na przesłankach biomechanicznych wyjaśnieniami. Zakładał, że każdy słuchacz wykładu jest z grubsza zorientowany w jego badaniach i w związku z tym nie wymaga wyjaśnień ab ovo. Dlatego nie zawsze był rozumiany zgodnie ze swoimi intencjami.
W domu zgromadził bogaty zbiór preparatów anatomicznych, które zamierzał przekazać poznańskiej Katedrze i Klinice Otolaryngologicznej.

Był uczonym budzącym głęboki szacunek. Pracował bowiem jako specjalista laryngolog w szpitalu prowincjonalnym, a jednocześnie pro- wadził badania finansowane najczęściej z własnych funduszy nie dla tytułów czy też pozycji akademickiej, ale z ciekawości poznawczej, z potrzeby poszukiwania prawdy. Jestem głęboko przekonany, że śp. dr med. Zdzisław Franciszek Pędziwiatr trwale zapisał się w historii polskiej otolaryngologii.