Urodził się we Lwowie, syn Tadeusza, prawnika, i Kazimiery z d. Malewskiej. Nauki pobierał w Gimnazjum Realnym w Wiedniu (1914–1915), Gimnazjum Realnym Tow. Szkoły Ludowej w Białej Śląskiej (1915–1918), a ukończył w lwowskim VIII Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym świadectwem dojrzałości w 1923 r.

W latach 1918–1923 należał do XI Lwowskiej Drużyny Harcerskiej. Od grudnia 1918 do maja 1919 r. brał udział w walkach w obronie Lwowa. W 1923 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, który ukończył dyplomem lekarza 30. 05. 1931 r. W czasie studiów należał do organizacji Wzajemna Pomoc Medyków oraz Konwentu Obotricia. Od listopada 1925 r. pracował jako młodszy asystent demonstrator w Zakładzie Farmakologii Doświadczalnej Uniwersytetu Jana Kazimierza 1.10.1931 r. objął stanowisko asystenta, a w 1934 r. starszego asystenta Kliniki Otolaryngologicznej UJK, gdzie pracował do 21.09.1939 r. W maju i czerwcu 1932 r., jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej, przebywał w celach naukowych w Klinice Otolaryngologicznej u prof. M. Hajka i w Klinice Chorób Wewnętrznych u prof. F. Wenckebacha w Wiedniu. Od 1.09.1931 r. kierował w Klinice UJK pracownią rentgenologiczną, a od 1935 r. prowadził w klinice oddział gruźlicy górnych dróg oddechowych. W latach 1934–1940 był konsultantem w Lecznicy Lwowskiego Tow. Walki z Gruźlicą w Hołosku Wielkiem koło Lwowa oraz kierownikiem Poradni Otolaryngologicznej Polikliniki Powszechnej. W latach 1938–1939 pracował w Opiece Zdrowotnej Lwowskich Szkół Akademickich. Uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego UJK z 18.10.1939 r. został habilitowany na docenta otolaryngologii na podstawie pracy pt. Leczenie miejscowe gruźlicy górnych dróg oddechowych. Habilitacja została zatwierdzona przez Ministerstwo Oświaty PRL 6.11.1947 r. z przeniesieniem na Wydział Lekarski Uniwersytetu we Wrocławiu.

Podczas okupacji sowieckiej był asystentem Kliniki Otolaryngologii Lwowskiego Państwowego Instytutu Medycznego, a podczas okupacji niemieckiej asystentem w Państwowych Medycznych Kursach Fachowych. Brał udział w ruchu oporu, będąc członkiem Związku Walki Zbrojnej, potem Armii Krajowej. W czerwcu 1946 r. jako przesiedleniec przybył do kraju i osiedlił się w Zabrzu. Od 1946 do 1950 r. pracował w Ubezpieczalni Społecznej i Miejskim Szpitalu Dziecięcym, a od października 1948 do maja 1949 r. był kierownikiem Oddziału Laryngologicznego Szpitala Miejskiego w Bytomiu. Jako docent przy Klinice Otolaryngologii Uniwersytetu Wrocławskiego dojeżdżał od listopada 1947 do grudnia 1950 r. do Wrocławia, gdzie prowadził wykłady dla studentów medycyny na temat gruźlicy górnych dróg oddechowych. W listopadzie 1950 r. otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a 1.01.1951 r. został powołany na kierownika Katedry i Kliniki Otolaryngologii Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu. W klinice na 60 łóżek zorganizował pracownie: analityczną i audiologiczną, audiologii dziecięcej i foniatryczną. W październiku 1957 r. utworzył w klinice oddział otolaryngologii dziecięcej na 23 łóżka, pierwszy i jedyny oddział tego rodzaju na Śląsku (zlikwidowany w 1974 r.). W latach 1954–1961 kierował też Oddziałem Otolaryngologii Instytutu Medycyny Pracy Przemysłu Węglowego i Hutniczego. W marcu 1957 r. został mianowany profesorem zwyczajnym. W październiku i listopadzie 1957 r. jako stypendysta firmy Sandoz przebywał w celach naukowych w szwajcarskich klinikach otolaryngologicznych prof. E. Luschera w Bazylei, prof. Taillansa w Lozannie i prof. L. Ruediego w Zurychu. Po przeniesieniu kliniki w 1968 r. do Katowic utworzył też pracownię błędnikową. Sprawował funkcję prodziekana Wydziału Lekarskiego (1951–1953), prorektora ds. klinicznych (1954–1956), prorektora ds. naukowych (1959–1962).

Był promotorem 27 przewodów doktorskich, w tym 18 z kliniki, przeprowadzi ł 517 egzaminów specjalistycznych, około 3300 lekarzy odbyło w jego klinice przeszkolenie specjalistyczne. Jego trzej adiunkci uzyskali habilitację: K. Szymczyk (1967), A. Łupkowski (1968) i J. Kuźniarz (1973). Był specjalistą wojewódzkim ds. otolaryngologii na województwa katowickie i opolskie (1953–1974), a potem tylko w województwie katowickim (1975–1978). Przeprowadzał rocznie 45 wizytacji w 33 oddziałach szpitalnych i w około 300 poradniach otolaryngologicznych. Był współpracownikiem Instytutu Medycyny Pracy Przemysłu Węglowego i Hutniczego w Zabrzu Rokitnicy (1951–1954), członkiem Rady Naukowej Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu (1957–1964), konsultantem w Państwowym Szpitalu Klinicznym II w Zabrzu (1950–1951), Klinice Pneumoftyzjologicznej Państwowego Szpitala Klinicznego III w Zabrzu Biskupicach (1950–1951), Państwowym Instytucie Onkologii w Gliwicach (1951) i Szpitalu Wojewódzkim MSW w Katowicach.

Główne zainteresowania naukowo-badawcze skoncentrował na audiologii przemysłowej, profilaktyce i ochronie słuchu w hutnictwie i górnictwie, chirurgii onkologicznej w laryngologii oraz na audiologii klinicznej teoretycznej i dziecięcej oraz rehabilitacji słuchu u dzieci, schorzeniach ślinianek i rentgenologii otolaryngologicznej.

Autor 105 publikacji naukowych, w tym 8 z dziedziny gruźlicy górnych dróg oddechowych, 43 z audiologii klinicznej i przemysłowej, 30 o tematyce klinicznej, 9 o tematyce historycznej. Do 7 podręczników napisał 11 rozdziałów. 8 prac poświęcił recenzjom ze zjazdów i ocenom książek. Uczestniczył w wielu konferencjach naukowych w kraju i za granicą.

Od 1931 r. był członkiem, a od września 1974 r. członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego, od maja 1958 do czerwca 1961 r. przewodniczącym Sądu Koleżeńskiego, od 1965 do 1971 r. przewodniczącym Zarządu G łownego. W 1953 r. zawiązał Oddział Śląski Towarzystwa i przewodniczył mu do 1. 01.1974 r. Wchodził w skład komitetu redakcyjnego Otolaryngologii Polskiej. Był członkiem Polskiego Tow. Lekarskiego i w 1954 r. przewodniczącym Oddziału Zabrskiego, od 1953 r. członkiem Polskiego Towarzystwa Akustycznego i w latach 1963–1966 członkiem Zarządu Głównego, członkiem Polskiego Towarzystwa Pneumoftyzjologicznego (1951–1974), Polskiego Towarzystwa Onkologicznego (1962–1975), International Society of Audiology (1962–1976), rezygnacja z członkostwa nastąpiła z powodu niemożności płacenia składek w dolarach, Komitetu Badań Wpływu Drgań na Ustrój PAN (1958–1964), II Komitetu Nauk Klinicznych Wydziału PAN (1958–1964), II Komitetu Nauk Klinicznych Wydziału VI PAN (1960–1968), Komitetu Akustyki Wydziału VI PAN (1960–1968), Komisji Terapii Kontrolowanej PAN (1971–1972) i Rady Naukowej Ligi Walki z Hałasem (1979–1986).

W latach 1920–1923 należał do Karpackiego Tow. Narciarzy, Oddziału Lwowskiego, a po wojnie do Oddziału Katowickiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Był członkiem Automobilklubu Śląskiego (1958–1985), Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Książki i wiceprzewodniczącym Oddziału Śląskiego Towarzystwa (1983–1985).