Maria Góralówna urodziła się 10 stycznia 1919 roku w Tarnowie. W 1936 roku rozpoczęła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, które przerwała wojna i okupacja. Ukończyła je po wojnie i w roku 1949 otrzymała dyplom lekarski. W czasie studiów zainteresowała się otolaryngologią i pierwsze doświadczenia w tej dziedzinie zdobywała, pracując jako studentka w Klinice w Poznaniu pod kierunkiem prof. A. Zakrzewskiego.

Po uzyskaniu dyplomu doktor M. Góralówna zamieszkała w Warszawie, gdzie podjęła pracę w Akademii Medycznej. Pracując z prof. J. Danielewiczem i wybitnymi pediatrami warszawskiej AM, wniosła ogromny wkład w powstanie i rozwój otolaryngologii dziecięcej. Była pierwszym otolaryngologiem, który uzyskał specjalizację w tej nowopowstałej specjalności.

Po dziesięciu latach pracy w Akademii Medycznej przeszła na samodzielne stanowisko ordynatora Oddziału Laryngologicznego w Szpitalu Dziecięcym na Saskiej Kępie przy ul. Niekłańskiej. Doskonałe umiejętności diagnostyczne i chirurgiczne, jak również bezpośredni sposób bycia i umiejętność nawiązywania kontaktów z dziećmi i rodzicami powodowały, że była wzorem dla współpracujących i szkolonych przez nią lekarzy. Biegła znajomość kilku języków obcych spowodowała, że mogła ona korzystać z doświadczenia i piśmiennictwa ośrodków zagranicznych i chętnie dzieliła się tą wiedzą z kolegami.

Podczas szkoleń w Szwecji i Wielkiej Brytanii zainteresowała się i pogłębiła swoją wiedzę na temat postępowania z dziećmi głuchymi i niedosłyszącymi. Wokół tej tematyki ogniskowała się później jej działalność naukowa. W 1965 roku obroniła pracę doktorską pt. „Ocena słuchu po przebytej chorobie hemolitycznej w okresie noworodkowym”. W1967 roku wprowadziła korespondencyjne poradnictwo dla rodziców dzieci z problemami słuchowymi, wzorując się na John Tracy Clinic z USA. Napisała ponad 2000 listów z odpowiednimi zaleceniami. Doświadczenia zdobyte w ten sposób wykorzystała, przygotowując rozprawę habilitacyjną pt. „Poradnictwo drogą przekazu korespondencyjnego jako element rehabilitacji dziecka niesłyszącego”. Należy podkreślić, że w tym okresie podjęcie tematyki trwałego niedosłuchu i związanych z nim następstw wymagało cierpliwości i poświęcenia. Diagnostyka niedosłuchu u małych dzieci była w tym okresie znacznie trudniejsza niż obecnie, oparta głównie na metodach behawioralnych wymagających perfekcyjnego opanowania techniki badania. Możliwości interwencji ze względu na gorszą jakość aparatów słuchowych były również znacznie ograniczone, a w przypadkach głuchoty znikome. Z cała pewnością nie była to dziedzina, w której można się było spodziewać szybkiego i łatwego sukcesu. Sukces jednak przyszedł. Oddział Pani Docent stał się wkrótce ośrodkiem, do którego kierowano dzieci z całej Polski. Był to wyjątkowy ośrodek, w którym dzieci niedosłyszące mogły być zarówno diagnozowane, jak i objęte pełnym procesem rehabilitacji i poradnictwa we wszelkich problemach związanych z rozwojem mowy i nauką. Wielokrotnie umawialiśmy chorych na wizyty u Pani Docent, i zawsze spotykaliśmy się z serdecznością, a mali pacjenci i ich rodzice z życzliwą, wszechstronną pomocą.

W 1989 roku Pani Docent M. Góralówna zorganizowała w szpitalu na Niekłańskiej Ośrodek Audiologiczny Społecznej Fundacji Solidarności, który dzięki pomocy finansowej mógł rozszerzyć działalność dotychczasowej placówki. Po czterech latach zespół ośrodka wraz z doc. M. Góralówną wszedł w skład tworzącego się Ośrodka Diagnostyczno-Leczniczo-Rehabilitacyjnego dla osób Niesłyszących i Niedosłyszących „Cochlear Center” w Warszawie. Udział Pani Docent w opracowaniu pierwszego polskiego programu rehabilitacji chorych po wszczepach ślimakowych był nieocenioną pomocą w rozwoju tej formy leczenia w Polsce.

Pani Docent M. Góralówna wprowadziła do praktyki klinicznej w Polsce szereg subiektywnych metod oceny słuchu u dzieci i jest autorem publikacji na ten temat. Prowadzona przez nią placówka była jedną z nielicznych wyspecjalizowanych w tych bardzo trudnych metodach badania. Opracowane metody rehabilitacji dzieci z niedosłuchem, opublikowane w podręczniku „Rehabilitacja dzieci z wadą słuchu” są do chwili obecnej wykorzystywane, a podręcznik stanowi podstawowe źródło informacji na ten temat dla osób zajmujących się niesłyszącym dzieckiem. Docent M. Góralówna należy również do pionierów badań przesiewowych słuchu u noworodków i niemowląt z grupy wysokiego ryzyka uszkodzenia słuchu. Praca na ten temat została nagrodzona podczas X Dni Otolaryngologii Dziecięcej w Augustowie.

Opieka nad dziećmi z niedosłuchem wymagała również szeregu działań organizacyjnych i popularyzatorskich. W tej dziedzinie Pani Docent ściśle współpracowała z Polskim Związkiem Głuchych. Brała udział w pracach Komisji Oświaty i Wychowania na temat programów nauczania w szkołach specjalnych dla dzieci głuchych. Współpracowała z autorami programów telewizyjnych przeznaczonych dla niedosłyszących. Jest autorką licznych publikacji i poradników przeznaczonych dla rodziców, pedagogów, surdologopedów, protetyków i wszystkich zajmujących się rehabilitacją i kształceniem osób niesłyszących.

Doc. Maria Góralówna jest niekwestionowanym pionierem nowocześnie zorganizowanej, kompleksowej opieki nad osobami niedosłyszącymi w Polsce.